Τι είναι η ανάδοχη φροντίδα – επάγγελμα ή αποστολή; Είμαστε έτοιμοι να δώσουμε ασφάλεια, θαλπωρή και παράδειγμα σε παιδί, που χρειάζεται την οικογενειακή εστία μας μόνο για μικρό χρονικό διάστημα; Είναι απαραίτητη κατάρτιση, για να γίνεις ανάδοχος γονέας; Ποιες οι ιδιαιτερότητες και οι ανάγκες των παιδιών, που χρειάζονται ανάδοχη φροντίδα και πώς είναι οργανωμένη στη Βουλγαρία; Αυτές είναι οι ερωτήσεις, απαντήσεις των οποίων αναζητεί το ίδρυμα «Σκέπη της Θεοτόκου» σε σειρά έξι συναντήσεων, οι οποίες είναι αφιερωμένες στην ανάδοχη φροντίδα. Πραγματοποιούνται στο ατελιέ-βιβλιοπωλείο της Σόφιας «Σπίτι για πουλιά» και προορίζονται για τους ανθρώπους, οι οποίοι έχουν αποφασίσει να ανοίξουν το σπίτι και την καρδιά τους για παιδιά, που στερούνται γονικής μέριμνας. Λέκτορας είναι η Αλίνα Βοντενιτσάροβα, η οποία εδώ και 8 χρόνια εργάζεται δραστήρια πάνω στα προβλήματα της πρώιμης παιδικής ανάπτυξης παιδιών, που στερούνται γονικής μέριμνας και παιδιών με ειδικές ανάγκες.

«Αυτή η πρωτοβουλία αποτελεί ελεύθερη συζήτηση με θέμα «Ανάδοχη φροντίδα». Η ιδέα είναι, ότι κάθε παιδί, που στερείται γονικής μέριμνας, χρειάζεται οικογενειακό ή παρόμοιο με το οικογενειακό περιβάλλον από την αρχή της ζωής του. Η ανάδοχη φροντίδα είναι ταυτόχρονα αποστολή και επάγγελμα. Είναι η εγκατάσταση παιδιών, που για διάφορους λόγους δεν μπορούν να ζουν στη βιολογική τους οικογένεια, στο σπίτι συγγενών ή καταρτισμένων ανάδοχων γονέων, που να τους εξασφαλίσουν διαπαιδαγώγηση, αγάπη και φροντίδες για διάφορο χρονικό διάστημα.»

Στη Βουλγαρία πάνω από 2000 παιδιά έχουν εγκατασταθεί σε ανάδοχες οικογένειες. Η Αλίνα Βοντενιτσάροβα ισχυρίζεται, ότι για να αποφευχθούν οι κλονισμοί γύρω από την νέα κατάσταση, όλοι πρέπει να εργάζονται σε ομάδα:

«Γίνεται λόγος για τις κοινωνικές υπηρεσίες, τους ανάδοχους γονείς, τις οργανώσεις, που τους υποστηρίζουν, καθώς και τους κοινωνικούς θεσμούς, που βοηθούν τη βιολογική οικογένεια να σταθεί στα πόδια της. Σκοπός είναι όσο το δυνατό γρηγορότερα αυτό το παιδί να φτάσει στην καλύτερη λύση του προβλήματος – να επιστρέψει στους βιολογικούς του γονείς ή να υιοθετηθεί.»

Πολλές από τις ανάδοχες οικογένειες ανατρέφουν τα παιδιά για μεγάλο χρονικό διάστημα, επειδή οι βιολογικές τους οικογένειες δε δίνουν την συγκατάθεσή τους να υιοθετηθούν, ούτε κατορθώνουν να ξεπεράσουν την κρίση στη ζωή τους, για να πάρουν τα παιδιά πίσω. Η τύχη κάθε παιδιού είναι διαφορετική, γι’ αυτό και η ανάδοχη φροντίδα πρέπει να συμμορφωθεί:

«Με χαρά αναφέρω, ότι εδώ και περισσότερο από πέντε χρόνια οι Βούλγαροι ανοίγουν όχι μόνο το μυαλό, αλλά και την καρδιά τους γι’ αυτό το είδος κοινωνικής δραστηριότητας. Ουσιαστικά γίνεται λόγος για αποστολή διάσωσης παιδιών σε πολύ μικρή ηλικία – 0-3 χρονών. Εμείς κλείσαμε τα μεγάλα ιδρύματα για υγιή παιδιά τέτοιας ηλικίας και το πρόβλημα πρόκειται να λυθεί οριστικά. Και αυτό είναι μεγάλο βήμα στη σωστή κατεύθυνση. Έχω κάποια πείρα από το εξωτερικό και μπορώ να πω, ότι η Βουλγαρία προχωρά με καλούς ρυθμούς στην οργάνωση αυτού του επαγγέλματος.»

Μετάφραση: Σβέτλα Τόντοροβα