Πέρασαν 135 χρόνια από την ημέρα που ένας κοινός σκοπός κατάφερε να ενώσει το βουλγάρικο έθνος.  Όλα αυτά τα χρόνια η Βουλγαρία κατάφερε να διατηρήσει την κυριαρχία της σαν ανεξάρτητο κράτος. Σήμερα κοιτάμε την ιστορία δίχως προκαταλήψεις και ελπίζουμε οι νέοι και οι επόμενες γενιές να είναι φιλομαθείς και να ενδιαφέρονται για την αρχαία και την πρόσφατη ιστορία μας.

«Τα σχολικά βιβλία αλλάζουν και γίνονται πιο επιφανειακά, λέει ο Σάβα Κουφάροβ, μέλος του Συλλόγου «Ροντολιούμπιε» στο Πλόβντιβ. Εξαφανίζονται σημαντικές ημερομηνίες και γεγονότα. Τα παιδιά και τα εγγόνια μας δεν γνωρίζουν τι έχει γίνει ακόμα και στο πρόσφατο παρελθόν. Γι’ αυτό έχουμε βάλει σκοπό να αναπαριστούμε τις στολές και τον οπλισμό, τις βασικές στιγμές από όσα διαδραματίστηκαν την εποχή της Ένωσης της Βουλγαρίας. Οι εντυπώσεις των παιδιών είναι ζωντανές και αποτυπώνονται στην μνήμη τους. Είμαι σίγουρος πως κάποια από αυτά θα αναζητήσουν τις αυθεντικές πηγές και θα πλουτίσουν τις γνώσεις τους».

Στο τέλος του Ρωσο-Τουρκικού, Απελευθερωτικού για την Βουλγαρία, Πολέμου, το Σύμφωνο του Σαν Στεφάνο (3 Μαρτίου 1878) είχε ορίσει μεγαλύτερο μέρος της γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας από αυτό που βρίσκεται στην επικράτεια της Βουλγαρίας σήμερα, κομμάτι της Ανατολικής Θράκης και η Ροδόπη να συμπεριληφθούν στα σύνορά της αλλά ακολούθησε το Συνέδριο του Βερολίνου (13 Ιουλίου 1878) που χώρισε την χώρα στα δύο. Οι περιοχές αυτές έγιναν ξανά εδάφη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Οι Βούλγαροι όμως δεν το έβαλαν κάτω και προετοιμάστηκαν για να πετύχουν τον στόχο τους.

Οι διοργανωτές των αναπαραστάσεων – τα μέλη του Συλλόγου «Ροντολιούμπιε» δεν είναι ιστορικοί αλλά προσπαθούν να δείξουν τα γεγονότα όσο το δυνατόν πιο πειστικά. Πολλοί από αυτούς συλλέγουν παλιά όπλα και στολές. Οι περισσότεροι από αυτούς γνωρίζουν τα γενεαλογικά τους δέντρα και διηγούνται τις ιστορίες των προγόνων τους. Ο προπάππους του Σάβα, ο Χρίστο, ανήκε στο εθελοντικό σώμα των Βουλγάρων που συμμετείχε στις μάχες για την Απελευθέρωση, κάποιες από τις οποίες δόθηκαν στην κορυφή Σίπκα. Ο Χρίστο γράφτηκε εθελοντής στα 18 του κι ας έπαιρναν τους νεαρούς εφόσον είχαν κλείσει τα 21 τους χρόνια. Πριν από αυτό είχε πάει σχολείο στο Μπόλγκραντ (σήμερα στην Ουκρανία).

«Φέτος θα πρέπει να λάβουμε υπόψη τα μέτρα κατά του κορονοϊού, λέει ο Σάβα ο οποίος υποδύεται τον γερουσιαστή της Ανατολικής Ρωμυλίας το 1878, Γκαβρίλ Κράστεβιτς. Η θέση του Κράστεβιτς στην οθωμανική διοίκηση δεν του επέτρεψε να βοηθήσει ανοιχτά τους Βουλγάρους αλλά δεν τους πρόδωσε κι ας ήξερε από νωρίτερα τα σχέδιά τους κι όταν τον καθαίρεσαν οι συμπατριώτες του είπε «κι εγώ είμαι Βούλγαρος και θέλω αυτός ο σκοπός να πετύχει».

Από τον Ιανουάριο του 1933, η 6^η Σεπτεμβρίου δεν είναι μόνο Ημέρα της Ένωσης αλλά και γιορτή του Πλόβντιβ. Παραδοσιακά η πόλη υποδέχεται αυτήν την μέρα με πολλές εκδηλώσεις και κατάθεση στεφανιών στο Μνημείο της Ένωσης στην ομώνυμη πλατεία. Εκεί οι Βούλγαροι τιμούν την μνήμη όλων όσων αφιέρωσαν την ζωή τους στον στόχο να ενωθεί ο βουλγάρικος λαός.

Φωτογραφίες: komitetrodoliubie.com и Facebook/@photography.magdalena

Επιμέλεια και μετάφραση: Αγάπη Γιορντανόβα