«Ένας λαός που δεν γνωρίζει την ιστορία του, είναι καταδικασμένος να την επαναλάβει». Σίγουρα πολλοί από εμάς θεωρούμε αυτές τις λέξεις ως κλισέ, αλλά όταν σκεφτόμαστε ποιον να επιλέξουμε να κυβερνήσει τη χώρα μας τα επόμενα 4 χρόνια, είναι καλό να σκεφτούμε τη δεκαετία του '90 του περασμένου αιώνα. Για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε και να αποδεχτούμε τις επιλογές που έκανε ο Βούλγαρος ψηφοφόρος σε όλες τις προηγούμενες εκλογές, πρέπει να έχουμε κατά νου την αλλαγή που γνώρισαν πολλοί από τους ψηφοφόρους στα τέλη του φθινοπώρου του 1989. Το αποτύπωμα που αφήνει στις απόψεις και τις ελπίδες τους είναι ανεξίτηλο:

«Οι περισσότεροι λένε ότι στην αρχή δεν είχαν καμία προετοιμασία, αλλά ήθελαν κάποια αλλαγή» λέει ο Αλεξάντερ Κολάροφ, δημιουργός της ιστοσελίδας «Ιστορίες από τη Μετάβαση». «Όσοι από αυτούς είχαν υψηλές προσδοκίες ήταν απογοητευμένοι, όσοι δεν είχαν - επίσης. Ωστόσο, συνεχίζουν να διχάζονται για το αν η χώρα ήταν καλύτερα πριν από το 1989 ή τώρα. Η συναίνεση είναι αδύνατη, αλλά κι εγώ δεν την αναζητώ. Προσπαθώ να παρουσιάσω τις απόψεις, ανεξάρτητα από την πολιτική τους βάση, και τις γνώμες για το τι είναι καλύτερο για τη χώρα».

Ο Αλεξάντερ Κολάροφ περιγράφει τον εαυτό του ως «παιδί της μετάβασης». Για να βρει απαντήσεις σε ερωτήσεις σχετικά με το δρόμο που ακολουθεί η χώρα μας, μιλάει σε δεκάδες απλούς ανθρώπους, αλλά και σε γιατρούς, δικηγόρους, πολιτικούς. Και κάνει πάντα την ερώτηση «Γιατί τα πράγματα δεν πάνε όπως θα έπρεπε;» Η πιο συνηθισμένη απάντηση από τους πολιτικούς είναι ότι αυτοί που κυβέρνησαν πριν από αυτούς έκαναν το ίδιο. Είναι μια απάντηση που, σύμφωνα με τον Αλεξάντερ Κολάροφ, αποθαρρύνει πολλούς ανθρώπους στη Βουλγαρία από το να είναι πρωτεργάτες στις αλλαγές που θέλουν να δουν. Ωστόσο, λέει ότι «οι νέοι μπορούν να κάνουν ενημερωμένες επιλογές επειδή δεν είναι ανόητοι». Όμως, οι πολιτικοί παίζουν επίσης κάποιο ρόλο σε αυτήν τη διαδικασία:

«Πρέπει να σταματήσουν να τους λένε τι ενδεχομένως θα συμβεί αλλά τι θα κάνουν για την περιοχή συγκεκριμένα. Η γενιά μου δεν πιστεύει στις υποσχέσεις. Είμαστε μια καταναλωτική κοινωνία που θέλει τα πάντα να συμβούν αμέσως, όχι σε 10-15 ή 20 χρόνια. Αν θέλουν να κερδίσουν τους νέους, πρέπει να μας δείξουν συγκεκριμένες λύσεις για τα επόμενα 4 χρόνια.»

Ως τεράστιο πλεονέκτημα, ο Αλεξάντερ αναφέρει ότι μετά τις διαμαρτυρίες του καλοκαιριού του 2020, ένα μεγάλο μέρος των ανθρώπων άρχισε να ενδιαφέρεται για αυτό που συμβαίνει στη Βουλγαρία. Ωστόσο, είναι πεπεισμένος ότι αυτό το ενδιαφέρον πρέπει να συνεχιστεί και μετά τις εκλογές, αν και με άλλες μορφές ελέγχου, οι οποίες δεν περιλαμβάνουν απαραίτητα διαμαρτυρίες. Για τον Αλεξάντερ, η ερώτηση «γιατί συνέβη αυτό» είναι ένας κατάλληλος τρόπος για να λογοδοτήσει η κυβέρνηση για τις πράξεις ή τις αδράνειές της.

Φωτογραφίες: πρ. αρχείο, transitionstories.eu

Μετάφραση: Άιλιν Τόπλεβα