Την ημέρα της Ένωσης της Βουλγαρίας ακούγεται πάντα ένα από τα εμβληματικά τραγούδια των τελευταίων δεκαετιών του 19^ου αιώνα - μια πραγματικά ηρωική εποχή για τη Βουλγαρία. Το «Ηχεί η Μαρίτσα» τραγουδούν οι Βούλγαροι επαναστάτες που πολεμούν στον ρωσοτουρκικό απελευθερωτικό πόλεμο (1878). Αργότερα, το ίδιο τραγούδι ανέβαζε το στρατιωτικό πνεύμα και συνόδευε τις επιτυχίες του στρατού μας στα πεδία των μαχών των Βαλκανικών πολέμων.

Το κείμενο της πρώτης έκδοσης είναι του Νίκολα Ζίβκοφ, εκπαιδευτικού, δημοσιογράφου, συγγραφέα σχολικών βιβλίων, δημιουργού του πρώτου νηπιαγωγείου στη χώρα μας, πραγματικού αναγεννητή. Μετά την Ένωση της Βουλγαρίας το 1885, το «Ηχεί η Μαρίτσα», αλλά τώρα με το κείμενο του Ιβάν Βάζοφ, έγινε ο ύμνος της Βουλγαρίας και εκτελούσε επίσημα αυτόν τον ρόλο μέχρι το 1948.

Οι πιο διαδεδομένες πληροφορίες σχετικά με την προέλευση της μελωδίας μας μεταφέρουν στα μέσα του 19^ου αιώνα, όταν μετά την ήττα της επανάστασης στην Αυστροουγγαρία (1848) μια μεγάλη ομάδα Ούγγρων, συμπεριλαμβανομένου του Λάγιος Κόσουτ εγκαταστάθηκε στο Σούμεν. Μεταξύ αυτών είναι ο μουσικός Μίχαϊ Σάφραν, δημιουργός της πρώτης βουλγαρικής ορχήστρας ευρωπαϊκού τύπου. Μία από τις δημοφιλείς μελωδίες που ερμηνεύει αυτή η ορχήστρα, αργότερα έγινε η βάση για τη μουσική του «Ηχεί το Έβρος».

Την παραλλαγή που είναι γνωστή σήμερα, επεξεργάστηκε ο διάσημος συνθέτης Αλεξάντερ Τάνεφ.

Λάθος θεωρήθηκε ένα από τα σύμβολα της μοναρχικής κυριαρχίας και απαγορεύτηκε για κάποιο χρονικό διάστημα.

Μετά τις πολιτικές αλλαγές το 1989, πήρε ξανά τη θέση του ανάμεσα στα πατριωτικά εμβατήρια και ακούγεται πάντοτε στις εθνικές μας γιορτές.

Μετάφραση: Άιλιν Τόπλεβα