Γεννημένος πριν από 130 χρόνια, ο καλλιτέχνης έρχεται ξανά στο προσκήνιο χάρη στον κριτικό τέχνης Ρούμεν Σεραφίμοφ, ο οποίος μελετά και αποκαθιστά το εγκαταλελειμμένο μουσείο στην πατρίδα του καλλιτέχνη τη Βάρνα.

Όταν η οικογένεια μετακόμισε στη Βάρνα, την παραθαλάσσια πρωτεύουσα της Βουλγαρίας, ο πατέρας του άνοιξε το πρώτο βιβλιοπωλείο στην πόλη. Ως μαθητής, ο μελλοντικός καλλιτέχνης επισκέφτηκε το Ερμιτάζ και την Πινακοθήκη Τρετιακόφ και αυτό, σύμφωνα με τον ίδιο, προκαθόρισει την επιλογή του τρόπου ζωής του. Δύο μεγάλοι ζωγράφοι - ο Ιβάν Μρκβίτσκα και ο Στέφαν Ιβανόφ, έβαλαν τις ακαδημαϊκές βάσεις στο έργο του καλλιτέχνη. Ο Γκεόργκι Βέλτσεφ ανήκει στη γενιά των καλλιτεχνών όπως ο Σιράκ Σκίτνικ, ο Νικολάι Ράινοφ, ο Ιβάν Μίλεφ, που στις πρώτες δεκαετίες του εικοστού αιώνα αντιτάχθηκαν στον παραδοσιακό ρεαλισμό, προσπαθώντας να εισάγουν την ενέργεια του ευρωπαϊκού μοντερνισμού. Γι' αυτό το 1920, ο καλλιτέχνης έφυγε για το Παρίσι.

«Εκεί ειδικεύεται στην Ακαδημία Καλών Τεχνών. Κατά τη διάρκεια της τριετούς παραμονής του στη γαλλική πρωτεύουσα, ο Γκεόργκι Βέλτσεφ δημιουργεί σε μεταιμπρεσιονιστικό, πουαντιγιστικό στυλ, δημιουργώντας πίνακες με υπέροχα τοπία από το όμορφο Parc Monceau, το Bois de Boulogne και τοποθεσίες του Παρισιού.

Δεν υπάρχει σχεδόν άλλος Βούλγαρος καλλιτέχνης που να έχει ταξιδέψει σε περισσότερες χώρες και ηπείρους, είναι πεπεισμένος ο κριτικός τέχνης. Στη Γερμανία ο Georgi Velchev προσκλήθηκε από τον Χάινριχ Φόγκελερ, συμμετείχε στην καλλιτεχνική Σχολή Worpswede και για λίγο έγινε μέρος σημαντικών πολιτιστικών διαδικασιών. Στη Νέα Υόρκη έζησε οκτώ χρόνια, κάνοντας ατομικές εκθέσεις και συμμετέχοντας σε ομαδικές. Ωστόσο, η οικονομική κρίση που ξέσπασε στις ΗΠΑ τον ανάγκασε να επιστρέψει στη πατρίδα το 1932.

Στην Βουλγαρία ο Γκεόργκι Βέλτσεφ ταξιδεύει σε πόλεις και χωριά, ζωγραφίζει, κάνει μεγάλες εκθέσεις, τα έργα του είναι περιζήτητα, ακόμα και στη βασιλική αυλή.

Μετά τις 9 Σεπτεμβρίου 1944, το νέο καθεστώς τον σημάδεψε με το στίγμα του ανθρώπου που ζούσε στη Δύση.

«Άρχισε να βιώνει ψυχολογικές πιέσεις», συνεχίζει ο κριτικός τέχνης. «Τα έργα του δεν αγοράζονται πλέον. Μετά το 1946 δεν κάνει άλλες εκθέσεις. Ωστόσο, δεν σταματά να δημιουργεί. Η τέχνη του αλλάζει, τα τελευταία του έργα είναι πολύ ζοφερά, γεμάτα με πίκρα και επηρεασμένα από σοβαρές συναισθηματικές καταστάσεις».

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του (πέθανε το 1955), ο Γκεόργκι Βέλτσεφ χάνει τη ζωντάνια του. Ο καλλιτέχνης «ερημώνει» τους πίνακές του, θεωρώντας οτι δεν χρειάζονται ανθρώπινη παρουσία.

«Υπάρχει ένα μοναχικό μυστήριο στους πίνακές του», λέει ο Ρούμεν Σεραφίμοφ. «Φέρει μέσα του τη μοναξιά ενός ευαίσθητου ανθρώπου που είναι μόνος σε όλη του τη ζωή».

Φωτογραφίες: Γκαλερί και Σπίτι - Μουσείο "Γκεόργκι Βέλτσεφ"

Μετάφραση - επιμέλεια: Σταύρος Βανιώτης