Η Ζέτσκα Σλανίνκοβα είναι το σημερινό καμάρι της παράδοσης της Στράντζα. Είναι ένας κρίκος στη σειρά ταλαντούχων τραγουδιστών σε αυτόν τον φολκλορικό χώρο, που καθιέρωσαν και διέδωσαν το αληθινό στυλ Στράντζα, έδωσε ζωή στα παλιά τραγούδια του, μαζί με τη Μάγδα Πουσκάροβα, την Κόμνια Στογιάνοβα, τη Γιάνκα Ρούπκινα και άλλους.

Η Ζέτσκα Σλανίνκοβα γεννήθηκε στο χωριό Ίντζε Βοεβόδα, στην περιοχή του Μπουργκάς.

Οι πρώτες εμφανίσεις της 13χρονης Ζέτσκα έγιναν κατά τη διάρκεια τοπικών και εθνικών πανηγυριών, συμπεριλαμβανομένου του Strandja Pee στη Βοσνία και της Κοπρίβτσιτσα το 1976, από την οποία κέρδιζε πάντα χρυσά μετάλλια. Η αγάπη της για το τραγούδι την οδήγησε στην Εθνική Σχολή Παραδοσιακών Τεχνών «Φίλιπ Κούτεφ» του Κότελ. Αργότερα διδάσκει στο μουσικό σχολείο της Σιρόκα Λάκα. Η Ζέτσκα Σλανίνκοβα οφείλει την τραγουδιστική της εξέλιξη και βελτίωση στην εμπειρία που απέκτησε και στο Συγκρότημα χωρών και τραγουδιού «Στράντζα» του Μπουργκάς, όπου ήταν σολίστ και τραγουδίστρια στη χορωδία του. Η τέχνη και το πλούσιο ρεπερτόριο της διάσημης τραγουδίστριας εκτιμώνται από τους ειδικούς της Βουλγαρικής Εθνικής Ραδιοφωνίας, όπου ηχογραφεί τραγούδια της Στράντζα με Ορχήστρα δημοτικής μουσικής. Είναι επίσης χαρούμενη για τη συνεργασία με τους διακεκριμένους μουσικούς Τεοντόσι Σπάσοφ, Νεντιάλκο Νεντιάλκοφ, Πέιο Πέεφ και πολλούς άλλους. Έχει γράψει δέκα άλμπουμ. Εξαιρετικά συναρπαστικές είναι οι συναντήσεις της Ζέτσκα Σλανίνκοβα με το κοινό του Μπουργκάς, που την υποδέχεται με δυνατά χειροκροτήματα, ειδικά όταν ερμηνεύει αργόσυρτα τραγούδια με τη σαγηνευτική φωνή της.

«Όπως είπα ξεκίνησα να τραγουδάω από πολύ μικρή ηλικία. Το δημοτικό τραγούδι μου το χάρισε ο Θεός, με προίκισε να τραγουδώ, να ευφραίνω τις ψυχές των ανθρώπων που εκτιμούν τα καλά δημοτικά τραγούδια. Ο πατέρας μου τραγουδούσε πολύ καλά. Λέγεται ότι η γιαγιά του η Μπάρζα ήταν η τραγουδοποιός του χωριού Ίντζε Βοεβόδα. Αποφοίτησα από τη μουσική σχολή του Κότελ και μετά παντρεύτηκα τον σύζυγό μου Ρούμεν Μουταφτσίεφ, δάσκαλο φλάουτου. Πήγαμε στη Σιρόκα Λάκα, όπου διδάξαμε. Τόσο οι μαθητές όσο και οι άνθρωποι εκεί με αγαπούσαν πολύ. Στη συνέχεια, στο Μπουργκάς, άνοιξαν μια τάξη για τη μελέτη λαϊκών οργάνων και το τραγούδι στο γυμνάσιο Ντόμπρι Τσίντουλοφ, όπου δίδαξα για 7-8 χρόνια. Τώρα σε αυτό το σχολείο διδάσκει ένας από τους μαθητές μου. Και αυτό με κάνει πολύ χαρούμενη».

«Πώς να μην είμαι χαρούμενος! Όπως αγαπώ την οικογένειά μου, τα παιδιά μου, έτσι αγαπώ και τα δημοτικά τραγούδια. Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς το τραγούδι. Εύχομαι σε όλους υγεία, ειρήνη, να είμαστε καλύτεροι, να ακούμε καλή δημοτική μουσική. Γιατί είναι βάλσαμο για την ψυχή και την καρδιά.

Μετάφραση: Σταύρος Βανιώτης