Ο Σύνδεσμος Οπωροκαλλιεργητών Βουλγαρίας αναφέρει μια ακόμη χρονιά γεμάτη προκλήσεις στον τομέα της «Γεωργίας». Ωστόσο, τα προβλήματα δεν σχετίζονται τόσο με τον ασυνήθιστα ζεστό καιρό, ούτε με την έλλειψη νερού, όσο με τη δυσκολία εύρεσης αγορών και εργατικού δυναμικού. Η αύξηση του κόστους και η μείωση του εισοδήματος αποθαρρύνουν τους παραγωγούς από νέες επενδύσεις και ανάπτυξη καλλιεργήσιμων εκτάσεων.

«Όλες οι κρίσεις που έχουμε βιώσει μέχρι τώρα, συμπεριλαμβανομένης της στρατιωτικής, επηρεάζουν τους παραγωγούς φρούτων» εξηγεί η Ζίβκα Γκρόζεβα, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ένωσης Οπωροκαλλιεργητών στη Βουλγαρία. «Μπορούμε να πούμε ότι η κρίση στη χώρα μας ξεκίνησε το 2020 με την έναρξη της πανδημίας, όταν γίναμε μάρτυρες ενός σχεδόν πλήρους αποκλεισμού των αγορών. Μετά την πανδημία ήρθε ο πόλεμος στην Ουκρανία και ο πληθωρισμός. Η τιμή των φρούτων στη χώρα μας δεν υπαγορεύεται από τους παραγωγούς, αλλά από τους εισαγωγείς. Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, η παραγωγή συρρικνώνεται με σημαντικό ρυθμό. Όλο και περισσότερα περιβόλια εγκαταλείπονται ή βγαίνουν προς πώληση».

Παρά την κρατική υποστήριξη μετά την πανδημία που έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην επιβίωση των αγροτών, ο κλάδος επηρεάζεται από έλλειψη πολιτικής σταθερότητας και προβλεψιμότητας.

«Υπάρχει έλλειψη συστηματικότητας και συνέπειας στις εργασίες, τις αποφάσεις και το Στρατηγικό Σχέδιο για την ανάπτυξη της γεωργίας και της υπαίθρου για την περίοδο 2023-2027, το οποίο επεξεργάζεται από αρκετές κυβερνήσεις. Υπάρχει επίσης έλλειψη επικοινωνίας με το Υπουργείο Γεωργίας», δηλώνει η Ζίβκα Γκρόζεβα.

Ο σύνδεσμος επιμένει σε συνάντηση με τον υπουργό για να συζητηθούν μια σειρά από θέματα που ενδιαφέρουν τους παραγωγούς, μεταξύ των οποίων και αυτά που σχετίζονται με την τελική έκδοση του στρατηγικού σχεδίου για την ανάπτυξη του κλάδου.

«Υπάρχουν πράγματα σε αυτό το σχέδιο που δεν πρέπει να συνεχίσουν να υπάρχουν υπό αυτή τη μορφή – είναι κατηγορηματική η Γκρόζεβα. - Ένα από αυτά είναι τα λεγόμενα οικοσχήματα. Είναι εθελοντικά και κάθε αγρότης μπορεί να δεσμευτεί για αυτά. Εφόσον τις εκπληρώσει, έχει δικαίωμα να λάβει στήριξη ανά στρέμμα καλλιεργούμενης έκτασης. Προγραμματίζονται όμως με τέτοιο τρόπο ώστε οι παραγωγοί να αντιμετωπίζουν επιπλέον κόστος που δεν μπορεί να καλυφθεί από τα κονδύλια για τη στήριξη ανά στρέμμα. Ένα άλλο πρόβλημα σχετίζεται με τη στήριξη των οπωρώνων που δεν έχουν ακόμη αρχίσει να αποδίδουν καρπούς. Περίπου 90 λέβα ανά εκτάριο θα εισπραχθούν γι' αυτά. Αυτή είναι μια καλή ιδέα, αλλά από την άλλη πλευρά, οι παραδοσιακές καλλιέργειες για τη χώρα, όπως τα δαμάσκηνα και τα επιδόρπια σταφύλια, ανήκουν σε μια ξεχωριστή ομάδα υποστήριξης όπου το ποσοστό είναι χαμηλότερο από αυτό για τα κεράσια, τα μήλα, τα ροδάκινα και τα βερίκοκα που είναι επίσης γύρω στα 90 λέβα».

Η Ζίβκα Γρόζεβα ελπίζει ότι το Υπουργείο θα καταλάβει ότι ο Σύνδεσμος Οπωροκαλλιεργητών στη Βουλγαρία δεν λειτουργεί προς το συμφέρον της, αλλά παρέχει τη σύνδεση μεταξύ των παραγωγών γεωργικών προϊόντων και της διοίκησης του ιδρύματος. Σκοπός του δεν είναι να δημιουργήσει, αλλά να αποτρέψει ή να ξεπεράσει όσο το δυνατόν γρηγορότερα τα προβλήματα που έχουν προκύψει μεταξύ τους.

Κείμενο: Ιοάν Κόλεφ (από συνέντευξη της Ζορνίτσα Σεμερτζίεβα, ΒΕΡ-Στάρα Ζαγκόρα)

Μετάφραση: Άιλιν Τόπλεβα