Σε απόσταση 45χλμ. από την περιφερειακή πόλη Βίντιν, το χωριό Ντρένοβετς έχει εύφορη γη, υδάτινους πόρους και σιδηροδρομικές γραμμές. Το έδαφός του διασχίζει τον ποταμό Λομ και το ομώνυμο φράγμα - το μεγαλύτερο στην περιοχή - χτίστηκε όχι πολύ μακριά.

«Αυτό είναι το μεγαλύτερο χωριό του δήμου Ρουζίντσι - είμαστε περίπου 1400 άνθρωποι, και οι μόνιμοι κάτοικοι είναι περίπου 1100. Υπάρχει ένα σχολείο με 200 παιδιά, ένα ίδρυμα για ηλικιωμένους και ένα νηπιαγωγείο με σχεδόν 60 παιδιά», λέει η δήμαρχος Νάντια Ιβανόβα.

Λόγω του καθαρού αέρα, των φυσικών φαγητών και της όμορφης θέας στο καλοδιατηρημένο χωριό, όλο και περισσότεροι άνθρωποι από την πόλη ανακαινίζουν τα σπίτια τους και κάνουν τις διακοπές τους εδώ.

«Κάποιοι αγοράζουν σπίτια ενώ πολλοί άνθρωποι επιστρέφουν από τις πόλεις και αρχίζουν να ανακαινίζουν τα σπίτια των οικογενειών τους – συνεχίζει η Νάντια Ιβανόβα. - Ναι, υπάρχουν και άδεια κτίρια, αλλά το ποσοστό τους δεν είναι μεγάλο. Τα σπίτια διατηρούνται. Το χωριό μας είναι ζωντανό. Οι άνθρωποι γυρίζουν τα Σάββατα και τις Κυριακές, καλλιεργούν τις αυλές τους, καλλιεργούν τους κήπους τους».

Τρία πάρκα με ηλιακό φωτισμό έχουν κατασκευαστεί στο Ντρένοβετς, το τελευταίο από τα οποία έχει νέα πλατεία και νέα παγκάκια. Ωστόσο, το πραγματικό καμάρι του χωριού είναι το σχολείο «Ν.Ι. Βαπτσάροφ»,στο οποίο φοιτούν μαθητές από την πρώτη έως τη δωδέκατη τάξη.

Ένα άλλο αξιοθέατο στο Ντρένοβετς είναι η λεγόμενη «αποθήκη μνήμης» που βρίσκεται στο κοινοτικό κέντρο. Είναι κάτι σαν εθνογραφικό μουσείο που αποθηκεύει αντικείμενα από τη ζωή των κατοίκων της περιοχής και αντικείμενα από την αρχαιότητα. Ένα από τα παλαιότερα εκθέματα είναι ένα νεολιθικό πέτρινο τσεκούρι, ενώ τμήματα από βέλη, σπαθιά και γεωργικά εργαλεία απεικονίζουν τη ζωή από τους πρώτους αιώνες του βουλγαρικού κράτους στα εδάφη κατά μήκος του Δούναβη.

Δεν είναι μόνο αυτά για το οποίο φημίζεται το χωριό. Εκτός από τις δύο ορθόδοξες εκκλησίες, και οι δύο με την ονομασία «Εισόδεια της Θεοτόκου», που χτίστηκαν το 1840, υπάρχει και μια ευαγγελική εκκλησία. Δυστυχώς πολλοί νέοι φεύγουν για τις μεγάλες πόλεις μετά την ολοκλήρωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. 

«Ψάχνουν τρόπο να δουλέψουν, να επιβιώσουν, αλλά έτσι είναι στα χωριά», λέει με πικρία η δήμαρχος.«Το βασικό μας πρόβλημα είναι η αποχώρηση των νέων από το χωριό – συνοψίζει. - Ελπίζω ότι κάποιος επενδυτής θα ανοίξει νέες θέσεις εργασίας και οι άνθρωποι θα μείνουν εδώ. Κάποτε υπήρχε ένα στρατιωτικό εργοστάσιο, ένα εργοστάσιο ραπτικής, δύο φάρμες και το χωριό έφτανε τους 4 χιλιάδες κατοίκους.»

Και πώς είναι η ζωή σήμερα στο χωριό Ντρένοβετς;

«Τα καταφέρνουμε. Θέλουμε να υπάρχει περισσότερη δουλειά, γιατί πολλοί άνθρωποι πεινούν - και ηλικιωμένοι και νέοι και οικογένειες - λένε οι κάτοικοι του Ντρένοβετς. - Τα χρήματα δεν φτάνουν. Πολλοί πήγαν στο εξωτερικό, τώρα θα πάμε και εμείς γιατί δεν υπάρχει δουλειά εδώ. Δεν βλέπετε τι γίνεται στα καταστήματα - 1 κιλό λουκάνικο κοστίζει 8-9 λέβα, ένα ψωμί - 2,50-3,00 λέβα. Η ζωή δεν μπορεί να είναι μόνο δουλειά χρειάζεται και διασκέδαση».

Κείμενο: Ντιάνα Τσανκόβα (από συνεντεύξεις της Νέντκα Λίλκοβα από το Ράδιο Βίντιν)

Μεταφραση: Άιλιν Τόπλεβα