Στις 22 Σεπτεμβρίου 1908 η Βουλγαρία ανακήρυξε την Ανεξαρτησία της από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αυτό έγινε 30 χρόνια μετά τον Ρωσο-Τουρκικό Πόλεμο του 1877-78 που ήταν Απελευθερωτικός για την Βουλγαρία. Η Ανεξαρτησία της Βουλγαρίας δεν ήταν όμως δυνατή αμέσως γιατί η Συνθήκη του Σαν Στεφάνο (19 Φεβρουαρίου 1878), που έθεσε το τέλος του πολέμου αυτού, είχε προσωρινή διάρκεια. Η μοίρα των Βουλγάρων αποφασίστηκε στις 13 Ιουλίου 1878 με την Συνθήκη του Βερολίνου. Εκεί οι Μεγάλες Δυνάμεις αποφάσισαν να αφήσουν εκτός των συνόρων του νεοσύστατου Πριγκιπάτου της Βουλγαρίας περιοχές με συμπαγή βουλγάρικο πληθυσμό.

• Το ανεκπλήρωτο σχέδιο για την Μεγάλη Βουλγαρία 

Βάση του Συμφώνου του Βερολίνου πρώτα δημιουργήθηκε το Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας, εκεί όπου σήμερα είναι τα εδάφη της Βόρειας Βουλγαρίας, το οποίο έμεινε υποτελές στον σουλτάνο της Οθωμανικής Αυτοκρατόρίας, έπειτα διαμορφώθηκε η αυτόνομη περιοχή της Ανατολικής Ρωμυλίας στα όρια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ενώ οι γεωγραφικές περιοχές της Μακεδονίας και της Θράκης έμειναν υπό την κυριαρχία του σουλτάνου. Γι’ αυτό ένας από τους βασικούς στόχους του Πριγκιπάτου έγινε η μάχη για εθνική ενότητα. Η Ένωση του Πριγκιπάτου με την Ανατολική Ρωμυλία στις 6 Σεπτεμβρίου 1885 ήταν ένα πρώτο βήμα σ’ αυτήν την κατεύθυνση και το δεύτερο υλοποιήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου του 1908 με την ανακήρυξη της Ανεξαρτησίας και την μετατροπή του Πριγκιπάτου σε Βασίλειο.

• Στις 6 Σεπτεμβρίου 1885 η Βουλγαρία έγινε ξανά ενιαίο κράτος 

Σε εσωτερικό και διεθνές επίπεδο, το Πριγκιπάτο ήταν το μόνο από τα νεοσύστατα βαλκανικά κράτη που δεν έλαβε πλήρη νομική ανεξαρτησία από τους Οθωμανούς και έπρεπε να συμμορφώνεται με μια σειρά από περιορισμούς. Έπρεπε μάλιστα να περιμένει 23 χρόνια για να είναι η γεωπολιτική κατάσταση κατάλληλη για να ανακηρύξει την ανεξαρτησία του.

• Η ημέρα της βουλγάρικης Ανεξαρτησίας 

Τότε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ξέσπασε η Επανάσταση των Νεότουρκων και η Οθωμανική Αυτοκρατορία συγκέντρωσε την προσοχή της στο να την

καταπνίξει. Αυτήν την στιγμή επέλεξε η Αυστρο-Ουγγαρία για να εκμεταλλευτεί τις συνθήκες και να παραβιάσει τους όρους της Συνθήκης του Βερολίνου προσαρτίζοντας τα εδάφη της Βοσνίας Ερζεγοβίνης που της είχαν δοθεί για 30 χρόνια. Οι οθωμανικές αρχές δεν τα κατάφεραν να αντιδράσουν και στην απεργία στην Ανατολική Σιδηροδρομική Εταιρία που είχε δυτική διοίκηση αλλά επιχειρούσε και στα υποτελή στον σουλτάνο εδάφη. Αυτή ήταν η στιγμή που ο πρίγκιπας της Βουλγαρίας Φερδινάνδος σε συμφωνία με την βουλγάρικη κυβέρνηση αποφάσισε να ανακηρύξει την Ανεξαρτησία της Βουλγαρίας.

Το μέρος που επιλέγη για αυτήν την επίσημη πράξη ήταν το Βελίκο Τάρνοβο που είχε αποτελέσει πρωτεύουσα της Βουλγαρίας μετά την ανακήρυξη του Δεύτερου Βουλγάρικου Βασιλείου από τον Θεόδωρο Ασέν (Πέτρος Δ΄) και τον αδερφό του Ιβάν Ασέν Α΄ το 1185 έως και την πτώση της Βουλγαρίας υπό Οθωμανική κυριαρχία το 1396. Ο πρίγκιπας Φερδινάνδος χρίστηκε βασιλιάς στον ναό των 40 Μαρτύρων την οποία έχτισε ο γιός του Ιβάν Ασέν Α΄, ο Ιβάν Ασέν Β΄ (1218-1241). Η αρχή της Ανεξαρτησίας τέθηκε όταν ο Φερδινάνδος διάβασε το Μανιφέστο με το οποίο η Βουλγαρία διέκοψε τις σχέσεις υποτελείας με την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Στο Χρυσό Αρχείο της ΒΕΡ υπάρχει ηχογραφημένη απαγγελία του Μανιφέστου από τον ηθοποιό Σάβα Ντιμιτρόβ. Εκεί ακούμε τον βασιλιά Φερδινάνδο να λέει χρησιμοποιώντας τον βασιλικό πληθυντικό:

«Για να ανταποκριθούμε στις ανάγκες του κράτους και την επιθυμία του λαού, με την ευλογία του Θεού κηρύσσουμε την Ενωμένη, στις 6 Σεπτεμβρίου 1885, Βουλγαρία για Ανεξάρτητο Βουλγάρικο Βασίλειο και μαζί με τον λαό Μας πιστεύουμε βαθιά ότι αυτή η πράξη Μας θα εγκριθεί από τις Μεγάλες Δυνάμεις και θα λάβει συμπόνοια απ’ όλο τον διαφωτισμένο κόσμο. Ζήτω η ελεύθερη και ανεξάρτητη Βουλγαρία! Ζήτω για τον βουλγάρικο λαό!».

Η Ανεξαρτησία της Βουλγαρίας σημειώθηκε με εορτασμούς σε όλη την χώρα την ίδια μέρα. Στο Μπουργκάς μάλιστα ήχησε για πρώτη φορά ο Ύμνος της Ανεξαρτησίας τον οποίο συνέγραψε και συνέθεσε ο Γκεόργκι Σαγκούνοβ, μαέστρος του 24ου τάγματος πεζικού της Μαύρης Θάλασσας. Ο ύμνος έμεινε ξεχασμένος μέχρι το 1980 όταν το αρχείο του Σαγκούνοβ μελετήθηκε από την κριτικό μουσικής Μπίσερκα Γκραματίκοβα.

• Ο ύμνος της ανεξαρτησίας δημιουργήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου του 1908 

Η αναγνώριση της Ανεξαρτησίας της Βουλγαρίας ήταν διαδικασία που κράτησε αρκετό καιρό και γι’ αυτήν εργάστηκαν αρκετές επόμενες κυβερνήσεις της Ελεύθερης και Ανεξάρτητης πλέον Βουλγαρίας. Μετά από δύσκολες διαπραγματεύσεις, στις 6 Απριλίου 1909, η Οθωμανική Αυτοκρατορία

αναγνώρισε την βουλγάρικη ανεξαρτησία και από τότε η Βουλγαρία εμφανίστηκε ξανά στον παγκόσμιο χάρτη και κατέλαβε ξανά την θέση της μεταξύ των κυρίαρχων κρατών.

Η 22η Σεπτεμβρίου ανκηρύχτηκε επίσημη γιορτή με απόφαση της Βουλής στις 10 Σεπτεμβρίου 1998.

Επιμέλεια: Ντεσισλάβα Σέμκοβσκα

Επιμέλεια και Μετάφραση: Αγάπη Γιορντανόβα