Στη συνείδηση των Βουλγάρων, που φυλάσσουν και τιμούν τη μνήμη των προγόνων τους, η ημερομηνία 6^η Σεπτεμβρίου είναι σύμβολο της ενοποίησης του βασανισμένου λάου μας, που διατήρησε την πίστη και την ταυτότητα του κατά τους 5 αιώνες Οθωμανικής Κυριαρχίας. Μετά την Απελευθέρωση στο τέλος του Ρωσοτουρκικού Πολέμου του 1877 – 1878 και την αποκατάσταση του βουλγαρικού κράτους στα εθνικά σύνορά του, η χαρά των Βουλγάρων ήταν σύντομη - από τις 3 Μαρτίου μέχρι τις 13 Ιουλίου 1878, όταν στο Συνέδριο του Βερολίνου οι Μεγάλες Δυνάμεις διαμέλισαν τη απελευθερωμένη βουλγαρική γη.

• Η Ένωση του Πριγκιπάτου της Βουλγαρίας με την Ανατολική Ρωμυλία - κοινό επίτευγμα του λαού, των πολιτικών και του στρατού

Με σχετική ανεξαρτησία ήταν το νεοσύστατο Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας και η αυτόνομη τουρκική επαρχία Ανατολική Ρωμυλία, ενώ η Μακεδονία και ένα μέρος της Ανατολικής Θράκης επιστράφηκαν στα σύνορα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το Βασίλειο της Σερβίας απέκτησε τις κατοικημένες με βουλγαρικό πληθυσμό περιοχές γύρω από το Πίροτ, τη Νις και το Βράνιε, ενώ το Βασίλειο της Ρουμανίας – τη Βόρεια Δοβρουτσά. 7 χρόνια αργότερα, στις 6 Σεπτεμβρίου 1885, η Ανατολική Ρωμυλία προσχώρησε στο Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας, για να εξαλείψει την αδικία απέναντι στον διαχωρισμένο μας λαό στα νότια και στα βόρεια του Αίμου.

• Ο Γκαβρίλ Κράστεβιτς διασφάλισε την ειρηνική ένωση της Βουλγαρίας

Και σήμερα αυτή η ιστορική ημερομηνία θυμίζει τη δύναμη του βουλγαρικού πνεύματος, αλλά και θέτει διάφορες ερωτήσεις. Τηρήσαμε την παρακαταθήκη των προγόνων μας να μείνουμε ενωμένοι, για να είμαστε δυνατοί και να υπερασπιζόμαστε αυτή την Ένωση; Είμαστε ενωμένοι – στα έργα μας, και όχι μόνο στα λόγια; Μετά από 139 χρόνια τι είναι οι αξίες μας – να είμαστε χώρα του Πνεύματος ή της οικονομικής ευημερίας; Τι μας ενώνει – η αγάπη ή η καταδίκη;

Αυτό που ενώνει τους Βουλγάρους στην ουσία είναι οι αρετές, οι κοινές υποθέσεις. Ανάμεσά τους είναι η δενδροφύτευση, ο εθελοντισμός, η αγάπη για τα παιδιά, η φροντίδα για τα ζώα και τη φύση. Συχνά είμαστε μάρτυρες πώς εύσπλαχνες καρδιές γρήγορα ενώνονται και συγκεντρώνουν πόρους για άρρωστο παιδί ή ανθρώπους σε ανάγκη…

Και εάν κατά την περίοδο της Ένωσης δωρητές ήταν εύποροι και ευρηματικοί Βούλγαροι, τώρα είναι οι συνηθισμένοι άνθρωποι. Είναι ανάμεσά μας και αυτό που τους κινεί είναι η αγάπη. Το κάνουν κρυφά, χωρίς περιττά λόγια ή προσδοκίες για ευγνωμοσύνη. Άλλοι σώζουν ανθρώπους σε πλημμύρες ή σβήνουν πυρκαγιές.

Το παράδειγμα τους είναι μεταδοτικό και εμπνέει πίστη στο καλό, στο μέλλον της χώρας μας, σε αντίθεση με τις πολιτικές προτιμήσεις και πεποιθήσεις. Ακριβώς αυτά τα πολιτικά πάθη εμφυτεύουν διαχωρισμό και αντιπαραθέσεις ανάμεσα στον λαό μας.

Τα παραδείγματα τα βλέπουμε κάθε μέρα, αλλά το ζήτημα είναι εάν θέλουμε να ακολουθούμε το εποικοδομητικό και την Αγάπη ή είναι πιο εύκολο να ακολουθήσουμε τυφλά την καταστρεπτική άρνηση και να διαχωριζόμαστε.

Μετάφραση: Ντενίτσα Σοκόλοβα

Δείτε επίσης:

• Στις 6 Σεπτεμβρίου 1885 η Βουλγαρία έγινε ξανά ενιαίο κράτος