Ο Λάζαρος, που τιμάται το Σάββατο πριν την Κυριακή των Βαΐων, σην λαϊκή μνήμη συνδέεται στενά με το έθιμο του λαζαρικού τραγουδιού. Συμμετέχουν κορίτσια άνω των 16 ετών – οι λεγόμενες λαζαρίνες – που επισκέπτονται σπίτια και αγρούς, τραγουδώντας ευχές για αγάπη, υγεία και ευημερία.

Η οικοδέσποινα τις υποδέχεται ρίχνοντάς τους σιτάρι, το οποίο μαζεύουν στις ποδιές τους και φυλάνε στο σπίτι, ως ευλογία. Οι λαζαρίνες τραγουδούν ξεχωριστά τραγούδια για κάθε μέλος της οικογένειας – για τη νοικοκυρά, τη νέα κοπέλα, τον νέο, τη νύφη, το παιδί.

Σύμφωνα με την εθνολόγο Μαρία Μπογιάνοβα:

«Το λαζαρικό τραγούδι είναι ένα τελετουργικό μετάβασης από την παιδική ηλικία στη νεότητα. Μόνο όταν ένα κορίτσι έχει λάβει μέρος, θεωρείται έτοιμο να ερωτευτεί και να παντρευτεί».

Παραδοσιακά, κάθε κοπέλα λάμβανε μέρος μόνο μία φορά στη ζωή της, ενώ σήμερα το έθιμο αναβιώνεται κάθε χρόνο μέσω σχολείων και συλλόγων, χάνοντας τη συμβολική του δύναμη.

Όπως και τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια, τα λαζαρικά περιλαμβάνουν ευχές για όλους – φτωχούς και πλούσιους, αγρότες, τεχνίτες, δασκάλους. Κεντρικό μήνυμα είναι η υγεία και η αφθονία.

Ο Λάζαρος θεωρείται και προστάτης της φύσης – σύμφωνα με τα τραγούδια, καθαρίζει τα δάση για να δημιουργηθούν χωράφια. Η ημέρα είναι γεμάτη σύμβολα γονιμότητας: ζώα, σοδειά, οικογένεια, όλα να αυξάνονται.

Και φυσικά, δεν λείπουν τα λουλούδια – στα στεφάνια και στα χέρια των κοριτσιών.

«Η νεότητα και η ομορφιά συμβολίζονται από τα άνθη», λέει η Μπογιάνοβα. «Δεν γίνεται τέτοια γιορτή χωρίς λουλούδια».

Καθώς οι λαζαρίνες περνούν ώρες στους δρόμους και στα χωράφια, όλοι εύχονται ο καιρός να είναι καλός και ηλιόλουστος.