Arefe günlerinin Müslümanlar açısından büyük önemi var. Bir yandan Ramazan ayının son günü sabırla, sevgiyle, ibadetle yaşanırken, öte yandan “Şeker gibi bir bayram” beklentisi de heyecan sebebi oluyor.

Küçük çocukların Arefe heyecanı da bir başka. Köylerde ninelerin, annelerin hünerli ellerinden yapılan hamuriçi poğaçalar ise, bazı yerlerde “pesmet”, bazı yerlerde” kolaç”, bazı yerlerde de başka adlarla anılır.

Bulgaristan Türkleri açısından tavada kızartılan bu hamur işi çok önemli. Cuma günlerinde, dini bayramlarda, kandil gecelerinde evlerin olmazsa olmazı. Halk rivayetlerine göre o günlerde ölmüşler evin etrafında dolaşır ve o kızartılmış yağın kokusunu aldıkça, hatırlandığını anlar. 

Arefe günü kadınlar mutfakta bir ummalı hazırlık içinde olur. Bir sonraki gün için kurabiyeler, tatlılar, baklavalar hazırlanır. Bakkala gidip, şekerler, kahveler, çikolatalar temin edilir. Evin erkeği ise, bayram günü gezen çocuklara vermek üzere, bozuk paraları hazırlar, herkes bir bekleyiş içine girer.

Eski Bayramlara özlemle derken, eski Arefeleri de unutmamak gerekir. Öğleden sonra bir tepsiye konulan hamurlar, kapı kapı gezilir ve komşulara dağıtılır. Doğup, büyüdüğüm Dobruca köyünde de biz- çocukların en sabırsılıkla beklediği an ise, kapı kapı gezip, pesmet dağıtmaktı. Hem gözümün bir ucuyla, kimin pemetleri daha kabarmış, kimin hamuru daha güzel olmuş diye yarışa giderirdik.

Arife günlerinden aklımda kalan bir diğer güzel anı da, hep mutfakla ilgili. Rahmetli annemin açtığı hamurdan kurabiyeleri hazırlarken, benim görevim de kurabiyeler üzerine pembe lokum parçalarını dizmekti.

Lokum dedim de, üzerinde gül resimli ve mis kokulu o Bulgar lokumunu hatırlayan var mı aranızda...Gül kokan lokum mudur, yoksa çocukluğun o güzel yılları mıdır, artık siz karar verin!

Herkesin Bayamları Şeker, Gönülleri Hoş, Kavuşmaları Bol olsun!