Geyik, farklı kıtalarda birçok halkın inançlarında ve törenlerinde yer alan ve çok farklı bir efsanevi hale sahiptir. Geyiğe kültün kökleri taş devrine dayanırken Avrupa, Kafkasya ve Sibirya’daki halklar arasında çok yaygın. Arkeolojiler, bunun kanıtını mağara resimlerinde, tunçtan yapılan heykelciklerde buluyor. Ayrıca geyiğe, bir totem, bir Güneş sembolü veya büyücülerin diğer dünyaya yolculuğu sırasında en yakın arkadaş gözüyle bakılıyor.

Geyiğe “sur” kelimesinin eklenmesi çok eski zamanlara dayanıyor ve araştırmacılar, hala bu kelimenin anlamında tartışmalarını sürdürüyorlar. “Sur”, “gök” veya “benekli renkli” anlamını taşırken “açık, altın ve parlak” da demektir. İşte bundan dolayı da Güneş ile yakından bağlantısı olduğuna inanılıyor. Burada ilginç olan şu ki, Bulgar foklorunda “sur” kelimesi ejderha, ayı, kuş veya öküze de yakıştırılıyor.

Bazı halk hikayelerine göre, geyik, “Tanrının kulu”dur. Bazen Tanrı, yeryüzüne melekleri ve azizleri, geyik kılığında gönderiyor. İşte bundan dolayı bu kutsal hayvana kötülük yapmak, aslında işlenen büyük bit günahtır.

Çeviri: Şevkiye Çakır