Çekicin çınlayan sesi, ateşin ışıldayan alevleri, soğuk suda cızıldayan sıcak demir ve yeni bir sanat eserinin doğuşu… Ferforje dövme demir ustası Lübomir Linkov’un günlük hayatı ve çalışmaları böyle bir ortamda geçiyor. Dövme demirden yaptığı şaheser niteliğinde güzel objeler yeni sahiplerini buluyor, ancak ustanın kalbinde özel yerleri de kalıyor. Her bir esere kalbinden bir parça bırakan usta, hayal dünyası ve ruh halini de demire işliyor.

Lübomir Linkov her büyük usta için dendiği gibi, bu zanaatı “sonradan çalmış”. Elektrikçi ve kaynakçı olarak Güney Afrika’ya iş aramaya gider. Orada tesadüfen dövme demir atölyesinde iş bulur. İlk başta bu işi sadece hobi olarak kabul eder, ancak daha sonra onu kendi mesleğine dönüştürür. Böylece 15 yıldan beri ana işi ve uğraşı ferforje demir ustalığı olur.

Demiri dövmek bir sanattır, bir incelik. Bazen günlerce bir model veya detay üzerinde düşündüğüm oluyor. Fikirler içimden geliyor ve denemeye geçiyorum. Bazen ilk defadan olmuyor. Özellikle butik siparişler üzerinde çalışırken her zaman müşterinin fikirlerini ve isteklerini kıstas alarak, düşünüyorum.

Hayal ettiğin veya müşterinin hayalindeki eseri yapmak, yapabilmek ustalık ister. Önce kendini kanıtlamak, ardından müşteriyi bunu yapabileceğine ikna etmek de önemli.

Lübomir Linkov ferforje demir yataklar, aynalar, masalar, sandalyeler, şömine araç gereçleri, avizeler gibi farklı eserler yaratıyor. Her bir eser aşkla oluştuğu için, usta da işine aşık bir adam. Burada iki sert karakter birbiriyle çakışıyor- ustanın ve demirin karakteri.

Dövme demirciliğin güzelliğini göstermek üzere Lübomir ayda bir atölyesinde açık kapılar günü düzenliyor.

İsteyen herkes gelebilir- kadın erkek, yaş önemli değil. Ufak gösteriler yapıyorum-. İsteyen çekici eline alıp, deneyebilir. Bazıları başarılı olurken, bazıları yapamasa da, buradan ömür boyu unutamayacakları güzel anıyla dönüyor.  

Lübomir Linkov’a çekiç ağır gelmiyor. “Demirden eser yaparken o benim fırçam” diyor.

Her eser eşsizdir. Birbirinin aynısı olan iki eser yok. Ellerinizdeki parmaklar, ağaçlardaki dallar gibi, benim dövme demir objelerim de farklı. Aynı şamdanlığın iki tarafı bile farklı oluyor. Bu da dünyada her şeyin eşsiz olduğunun bir göstergesi.

Fotoğraflar: özel arşiv

Çeviri: Sevda Dükkancı