Το 2020 ολοκληρώνονται 112 χρόνια από την ανακήρυξη της Ανεξαρτησίας της Βουλγαρίας. Αυτό έχει ιδιαίτερα μεγάλη σημασία, καθώς σηματοδοτεί το τέλος των απελευθερωτικών αγώνων των Βουλγάρων ενάντια στους πέντε αιώνες της οθωμανικής σκλαβιάς.

Ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος του 1877-1878 έφερε την απελευθέρωση της Βουλγαρίας, αλλά η Συνθήκη του Βερολίνου, η οποία ακολούθησε λίγους μήνες αργότερα, έθεσε το Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας σε υποτελή εξάρτηση από την Οθωμανική αυτοκρατορία. Η Συνθήκη του Βερολίνου όρισε τα εδάφη του Πριγκιπάτου της Βουλγαρίας μεταξύ του Δούναβη και των Αίμου και της, τότε, περιοχής της Σόφιας. Μεταξύ της οροσειράς του Αίμου και της Ροδόπης, σχηματίστηκε η αυτόνομη περιοχή της Ανατολικής Ρωμυλίας με ακόμη πιο περιορισμένη αυτονομία, ενώ η Μακεδονία, η Ανατολική Θράκη και η Δυτική Θράκη παρέμειναν υπό την άμεση κυριαρχία του σουλτάνου.

Ο βουλγαρικός λαός συνετρίβει από τις αποφάσεις της Συμφωνίας του Βερολίνου. Η ενοποίηση όλων των Βουλγάρων σε ένα κράτος και η επίτευξη της ανεξαρτησίας έγινε οι δύο μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η πολιτική και κρατική ελίτ μας τις επόμενες δεκαετίες.

Η ενοποίηση ήταν η πράξη με την οποία, στις 6 Σεπτεμβρίου 1885, η Ανατολική Ρωμυλία αποσχίζεται από την Οθωμανική Αυτοκρατορία και ενώνεται με το Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας, σε αντίθεση με τις αποφάσεις που έλαβαν οι Μεγάλες Δυνάμεις στο Βερολίνο το 1878.

Στις 22 Σεπτεμβρίου 1908, μετά από μια σειρά επιτυχημένων ενεργειών της βουλγαρικής διπλωματίας, η Βουλγαρία κατάφερε να ξεφύγει από την Οθωμανική Αυτοκρατορία και να διακηρύξει την Ανεξαρτησία της. Με αυτήν την πράξη, το νεαρό βουλγαρικό κράτος αποκτά το εθνικό και διεθνές του κύρος μεταξύ των ανεξάρτητων ευρωπαϊκών κρατών, και στο κεφάλι του κυβερνήτη του πρίγκιπα Φερδινάνδου, τοποθετείται το βασιλικό στέμμα.

Διαβάστε περισσότερες λεπτομέρειες και ακούστε το μανιφέστο που ανακοινώνει την επίτευξη μιας από τις μεγαλύτερες διπλωματικές νίκες στην ιστορία της Βουλγαρίας, σε μια δημοσίευση από το αρχείο του Ράδιο Βουλγαρία.