Κάθε χρόνο την 14^η μέρα του πρώτου εβραϊκού μήνα, που λέγεται Νισάν, οι Εβραίοι σε όλο τον κόσμο γιορτάζουν το Πεσάχ και αποτείουν φόρο τιμής στο Θεό ως Σωτήρα. Η γιορτή ξεκινά το βράδυ της πρώτης μέρας με γιορταστικό δείπνο που λέγεται «Σεντέρ» και συμβολίζει το τελευταίο βράδυ πριν την Έξοδο των Εβραίων από την Αίγυπτο.

Το δείπνο είναι αυστηρά τελετουργικό και συμπεριλαμβάνει άζυμο ψωμί που λέγεται «μάτσα», ψητό κρέας από θυσιασμένο ζώο με πικρά χόρτα και σκληρό βρασμένο αυγό. Ταυτόχρονα τηρούνται πάρα πολλά άλλα έθιμα και απαγορεύσεις χωρίς να λείπει η διήγηση της ιστορίας της Εξόδου.

Την πρώτη μέρα της γιορτής οι πρωτότοκοι γιοί δεν τρώνε ούτε πίνουν από την ανατολή ως την δύση του ήλιου δείχνοντας έτσι την ευγνωμοσύνη τους στο Θεό Σωτήρα. Η νηστεία αυτή λέγεται «Ταανίτ». Το Πεσάχ κρατάει 6 μέρες αλλά οι επόμενες 5 ονομάζονται «ημιγιορτές».

Οι εβραϊκοί μήνες είναι σεληνιακοί και ξεκινάνε από την νέα σελήνη. Κρατάνε κανονικά 29 μέρες και μισή γι’ αυτό τους έχουν ρυθμίσει ο ένας να είναι 29 μέρες (μη πλήρης) και ο επόμενος 30 μέρες (πλήρης). Οι Εβραίοι ονομάζουν βασικά τους μήνες πρώτος, δεύτερος κτλ. αλλά την εποχή της διαμονής τους στην Αίγυπτο τους έδωσαν και ονόματα (Αβίβ ή Νισάν, Ζιβ ή Ιάρ, Σιβάν, Ταμούζ, Αβ, Ελούλ, Ετανίμ ή Τισρί, Βουλ ή Μαρχεσβάν, Χασλέβ, Τεβέτ, Σαβάτ, Αντάρ). Ο πρώτος μήνας αρχίζει στα μέσα του Μάρτη και τελειώνει στα μέσα του Απρίλη κοκ.

Μιας και το σεληνιακό έτος είναι με 11 μέρες πιο σύντομο από το ηλιακό οι Εβραίοι ανά περίπου 3 χρόνια προσθέτουν άλλον ένα μήνα στο έτος τους τον οποίο ονομάζουν Βεαντάρ (δεύτερο Αντάρ). Μέχρι την έξοδο το έτος των Εβραίων ονομάζεται Έτος των Πολιτών και αρχίζει από τα μέσα του Σεπτέμβρη ενώ μετά την Έξοδο το Έτος έγινε Ιερό και άρχισε να ξεκινά από τον μήνα της Εξόδου.

Κάθε 7 χρόνια οι Εβραίοι είχαν ένα Σαββατιανό Έτος κατά το οποίο άφηναν την σοδειά από τα χωράφια, τους κήπους και τα αμπέλια στους δούλους, στους ξένους και στα ζώα. Από την άλλη ανά 50 χρόνια γιόρταζαν το Ιωβιλαίο (χρονιά αφιερωμένη στον Θεό Ιεχωβά) που κρατούσε όλο το έτος. Τις πρώτες 10 μέρες κανένας δεν δούλευε αλλά όλοι έτρωγαν ότι έδινε η φύση. Αυτήν την ιδιαίτερη χρονιά οι δούλοι απελευθερώνονταν και όσοι είχαν χάσει τα χωράφια τους τα έπαιρναν πίσω.  

Επιμέλεια και Μετάφραση: Αγάπη Γιορντανόβα